Gerrit Koele

Het is altijd leuk als er weer een nieuwe opdrachtgever voor een portret bij mij langs komt in het atelier. De afspraak wordt telefonisch of per mail gemaakt, en behalve de stem of de schrijfstijl, weet je eigenlijk niks van de persoon die bij je op bezoek komt. Iemand die je, dat vooral, binnen korte tijd zo goed mogelijk moet leren kennen, van buiten, maar ook een beetje van binnen. Dat betekent goed kijken en goed luisteren.

Natuurlijk moet je iemand op zijn gemak zien te stellen, want ook voor hen is het spannend. Weet je veel wat voor idioot iemand die kunstenaar zal zijn? Misschien stelt ze wel gekke vragen en ziet ze je heel anders dan dat jij jezelf altijd hebt gezien.

Zo zal het ook Gerrit zijn vergaan, ergens eind 2013, toen hij voor het eerst in mijn atelier op bezoek kwam. Wat zíjn eerste indruk van mij was, dat weet ik niet, maar ik weet wel nog goed hoe Gerrit op mij overkwam. Een energieke, kordate man, net in het pak, en niet verlegen om een woordje. Al heel gauw was hij op zijn gemak en praatte honderduit over zijn werk, zijn gezin, zijn leven. Een aanpakker, eigenlijk gestopt met werken, maar nog volop in touw om zijn zoon te helpen in het bedrijf. Onmiddellijk viel mij een prachtig contrast op: dat nette pak, met daaronder een paar stoere werkhanden. Voor mij dé aanleiding om er een kniestuk met handen van te willen maken, want die handen, díe moesten erop! Gelukkig was Gerrit gemakkelijk daarvan te overtuigen en zo gezegd, zo gedaan. Een paar maanden daarna kwam Gerrit weer naar het atelier, nu samen met zijn vrouw. En met zijn drieën hebben we ook weer over van alles en nog wat zitten praten. Een leuk stel mensen!