Wie ben ik?

 

Portretschilder Esther vanTilburg-1-d-450

Samen met man Cor en Abessijnse kater Merlijn woon ik in het Noord-Hollandse bollendorp Limmen. Onze twee dochters Lisa en Sanne zijn (zo goed als;)) het huis uit.

Wij hebben het getroffen: vanuit ons huis hebben wij een prachtig vrij uitzicht over de landerijen, hoe geweldig is dat! Dat geeft zo’n enorm gevoel van vrijheid, onbetaalbaar!

Een zelfde gevoel van vrijheid heb ik in mijn werk als portretschilder. Eigen baas en mijn eigen tijd indelen. Helemaal vrij werken kan ik natuurlijk niet, omdat ik altijd in opdracht werk, en je dan dus rekening moet houden met de wensen van je opdrachtgever. Maar dat voelt niet als een beperking, eigenlijk meer als een uitdaging! Het spanningsveld tussen verwachtingen en expressie zorgt ervoor dat ik het beste uit mijzelf haal. En, zeker niet onbelangrijk, dat het ook leuk blijft om te doen!

 

Creatief

Het kiezen voor een creatief vak, was uiteindelijk vrij logisch. Het (portret)schilderen is mij met de paplepel ingegoten. Mijn vader was enthousiast amateurfotograaf en maakte in zijn jonge jaren veel zwartwit portretfoto’s die hij ook zelf ontwikkelde en afdrukte in zijn doka. Mijn moeder had altijd een schildersezel in de huiskamer staan en heeft tot op hoge leeftijd vele portretten en landschappen geschilderd. Dus het zou bijna raar zijn als ik iets anders was gaan doen.

De keuze tussen fotografie en schilderen was echter nog niet zo’n vanzelfsprekende. Ik herinner mij dat ik na mijn middelbare school met mijn moeder en een map vol foto’s en goede moed naar een selectiedag van de Rietveld academie in Amsterdam ging. Ik had een selectie gemaakt uit recente portretfoto’s van mijn nichtje, foto’s van de hond, en vast nog meer onbeduidend spul. Achterin de map had ik ook nog wat houtskoolschetsen gedaan, omdat het aantal foto’s bij nader inzien toch wat karig was. Keurig op tijd zaten we daar in een van de lokalen te wachten op de meneer die de selectie zou gaan doen. Die nam het duidelijk niet zo nauw met de tijd, hetgeen mij behoorlijk irriteerde. Toen de man, zwarte lange jas en flamboyante hoed, dan eindelijk meer dan een uur te laat arriveerde, en ik met mijn map naar voren werd geroepen, bladerde hij snel door mijn met zorg geselecteerde foto’s. Hij was duidelijk totaal niet onder de indruk. Totdat hij onderaan de stapel kwam, en de houtskoolschetsen zag. Als bij toverslag kwam er een goedkeurende glimlach op zijn gezicht en hij zei: “Je zit hier verkeerd. Ga jij verderop je tekeningen maar laten zien, die zijn echt heel goed. Die foto’s daar heb ik niet zoveel mee”. Nu lach ik erom, maar wat was ik boos! Ik ben die school uitgelopen, met mijn moeder achter mij aan.

 

Genieten

Nu, heel wat jaren later, kan ik alleen maar blij zijn met hoe het toen is gelopen. Fotografie was niks voor mij geweest, veel te technisch. Nee, geef mij het schilderen maar. Natuurlijk, je moet daar ook technieken voor beheersen, maar verder is het vooral heel veel gevoel. En dat ligt mij prima!

Na wat omzwervingen ben ik uiteindelijk professioneel portretschilder geworden. Door de jaren heen heb ik heel veel portretten, zowel in opdracht als ook vrij geschilderd en heb ik heel veel mensen ontmoet.

Het heerlijke schilderen samen met de mooie ontmoetingen, maken het portretschilderen in opdracht zo bijzonder mooi om te doen. Het is een prachtig vak, waar ik dagelijks met volle teugen van geniet!